Εθνική Ελλάδος … όπως κεντροαριστερά;

Share:

Οι πρόσφατοι αγώνες μπαράζ της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου για την πρόκρισή της στην τελική φάση του παγκοσμίου κυπέλου ποδοσφαιρικών εθνικών ομάδων (γνωστό στη χώρα μας και ως «Μουντιάλ»), συνέπεσαν με την εκλογική διαδικασία για την ηγεσία του νέου φορέα της κεντροαριστεράς (που δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί), με μια σειρά εξαγγελιών και ρυθμίσεων για τον αριθμό των μαθημάτων που θα δώσουν ενδοσχολικά οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου, τον τρόπο διεξαγωγής των δημιουργικών εργασιών στο Γενικό Λύκειο και την οργάνωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και με τη συνεχιζόμενη κατάληψη αρκετών γυμνασίων και λυκείων της πόλης μας χωρίς εμφανή αιτήματα ή τουλάχιστον όχι με αιτήματα που να δικαιολογούν τη συνέχιση της ενέργειας αυτής ως ρεαλιστικού τρόπου επιδίωξης λύσης στα προβλήματα. Με κάποιο τρόπο, τα φαινομενικώς ασύνδετα μεταξύ τους αυτά γεγονότα διακατέχονται από κάποια κοινή λογική ή στάση ζωής και αποτελούν μοναδικό δείγμα για να κατανοήσουμε την ψυχοσύνθεση και τη νοοτροπία του νεοέλληνα.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Όπως θα είναι σε όλους, φαντάζομαι, γνωστό, η εθνική μας αποκλείστηκε από την εθνική ομάδα της Κροατίας, φέρνοντας ισοπαλία με 0-0 στον αγώνα που έδωσε στην έδρα της την Κυριακή 12 Νοεμβρίου, αφού όμως πρώτα, είχα καταφέρει και είχε χάσει στην έδρα της Κροατίας με το βαρύ σκορ 4-1. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο αποκλεισμός καθαυτός, άλλωστε η εθνική μας δεν είχε και μεγάλη παράδοση σε παρουσίες σε Μουντιάλ και πάντως όχι τόση όση έχει η Ιταλία η οποία επίσης κινδύνευε να αποκλειστεί μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο προήλθε, μέσα από μια ανεξήγητη για τους πολλούς κατάρρευση της ομάδας μας στα πρώτα λεπτά του αγώνα με την Κροατία στο Ζάγκρεμπ. Η κατάρρευση αυτή, όμως, δεν ήταν καθόλου απρόσμενη, αν αναλογιστούμε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι Έλληνες και όχι μόνο οι διεθνείς ποδοσφαιριστές μας.
Στο ματς εκείνο η εθνική μας πήγαινε να αγωνιστεί χωρίς έναν από τους βασικούς συντελεστές της στην άμυνα, τον Κώστα Μανωλά, και με τον έτερο αμυντικό της «βράχο» και αρχηγό της ομάδας, Σωκράτη Παπασταθόπουλο, να προέρχεται από αρκετά σοβαρό τραυματισμό. Αυτό το γεγονός, από μόνο του, δε σημαίνει και πολλά, αν όμως συνδυαστεί με τη νοοτροπία του Έλληνα, ,μπορεί και να εξηγεί σχεδόν τα πάντα. Κατά τη γνώμη μου, εμείς οι Νεοέλληνες πάντα δίναμε μεγάλη έμφαση και σημασία στην καθοριστική παρουσία μιας χαρισματικής ηγετικής προσωπικότητας που θα μας καθοδηγούσε στα δύσκολα, παραγνωρίζοντας τις απεριόριστες δυνατότητες που μπορεί να διαθέτει ένα καλά οργανωμένο και σωστά δομημένο σύνολο ανθρώπων όταν εκτελεί άψογα ένα καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα. Έτσι και την επανάσταση του 1821 την ξεκίνησαν οι πρόγονοί μας, επειδή πείστηκαν ότι είχαν τη βοήθεια, αν όχι την ηγεσία του τσάρου Αλέξανδρου, έτσι περιμέναμε από τον βασιλιά Κωνσταντίνο να ηγηθεί του στρατού και να κατακτήσει την Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη και όλη την Ανατολία, έτσι ξεκινήσαμε την αντίσταση του 1942-1943, μόνο όταν υπήρξαν κάποιοι που πήραν την ευθύνη να παρουσιαστούν ως ηγέτες μεγαλύτερης δήθεν δύναμης από αυτή που εκπροσωπούσαν. Όταν θεωρούσαμε ότι υπάρχει ο ηγέτης, ανακαλύπταμε και τη δύναμη της ομάδας και κάναμε θαύματα.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου θαύματος είναι το κατόρθωμα της εθνικής μας ποδοσφαίρου το 2004 στην Πορτογαλία. Με παίχτες αρκετά χαμηλότερης χρηματικής αξίας στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο, με αποδειγμένα περιορισμένες ικανότητες σε σχέση με τους ακριβοπληρωμένους αντιπάλους τους (Κριστιάνο Ρονάλντο, Φίγκο, Τσάβι, Ινιέστα, Ζιντάν, Τιερύ Ανρί κ.λπ.), η εθνική μας έκανε θαύματα διότι πίστεψε πως ο προπονητής της (ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ) ήταν ικανός να κάνει θαύματα! Ο Ρεχάγκελ, όμως, ως Γερμανός, είναι οπαδός της οργανωμένης προσπάθειας και των σχεδιασμένων δράσεων. Διαμόρφωσε ένα πλάνο νίκης, κατάφερε να κάνει τους παίκτες του να πιστέψουν σ’ αυτό και να το τηρήσουν, τους ανύψωσε έτσι το ηθικό και διαμόρφωσε ελπίδα υψηλών απαιτήσεων και πίστη στον τελικό στόχο. Με τον τρόπο αυτό, κατόρθωσε να κάνει του παίχτες του να αποδώσουν πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσαν και τελικά να πάρουν το τρόπαιο. Η πίστη και η ελπίδα αυτή ήταν που έλειπαν τελικά από την τωρινή εθνική μας, ώστε να καταφέρει να προκριθεί. Με παίχτες που δεν έχουν σαφή καθοδήγηση ως προς το πλαίσιο του σχεδιασμού και τον τελικό στόχο, με απουσίες που εύκολα θεωρούνται ως η μεγάλη απώλεια των ποιοτικών χαρακτηριστικών της ομάδας, δεν μπορεί να εμπνέεις πίστη, άρα και ελπίδα για τον επιδιωκόμενο στόχο της πρόκρισης. Έτσι εύκολα ηττάσαι, χι μόνον από τον αντίπαλο, αλλά, πρωτίστως, από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αυτό το πρόβλημα διαπνέει και την λεγόμενη Κεντροαριστερά, παρά το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων πήγε να ψηφίσει εκεί. Δεν υπάρχει η πίστη σε ένα συγκροτημένο εναλλακτικό σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση, ένα σχέδιο που θα έδινε ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν όντως να αλλάξουν προς το καλύτερο, έτσι ώστε η διαδικασία εκλογής ηγεσίας στο νέο φορέα, να αποτελέσει εχέγγυο για κάτι μεγαλύτερο αληθινά ρηξικέλευθο. Μια πρώτη ηλικιακή κατανομή των ψηφοφόρων μπορεί να το αποδείξει. Οι νέοι ψηφοφόροι (17-34 ετών) αποτελούν μόλις ένα 11% του συνόλου, οι πιο παραγωγικές ηλικίες (35-54 ετών) μόλις το ¼ (25%), ενώ η πλειονότητα βρίσκεται μεταξύ των ηλικιών 55-64 (26%) και 65 και άνω (39%).
Ακόμα κι αν χαρακτηρίζεται ως μαζική η προσέλευση, απέχει αρκετά από το να χαρακτηρίζεται ως ελπιδοφόρα, όπως δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια και η εμφάνισή της εθνικής μας στο παιχνίδι της Κυριακής. Χρειάζεται μεθοδική και συντονισμένη δουλειά, οργάνωση και ομαδικότητα για να επιτύχουμε και όχι παθητική αναμονή για κάποιον αυτόκλητο ή παράκλητο «Μεσία» που θα καταφέρει μόνος του να μας βγάλει από του κόσμου τα αδιέξοδα!!!

Source: Arta News

Previous Article

Κάνε μια ευχή – Βράβευση του 4ου ΓΕΛ Άρτας

Next Article

Σπουδαία νίκη στη Βέροια για τον Καραϊσκάκη!

Σχετικά άρθρα