Καταλανική Ανεξαρτητοποίηση και Ευρωπαϊκές Αποσχιστικές Τάσεις

Share:

Η πρόσφατη απόφαση του καταλανικού κοινοβουλίου για απόσχιση από την Ισπανία και η ταυτόχρονη ανακήρυξη εκ μέρους του της ανεξαρτησίας της  εν λόγω περιοχής διαμορφώνει σημαντικά όσο και κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την ευρύτερη τύχη της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά και της ευρωπαϊκής ιδέας γενικότερα. Αποδεικνύεται ότι κάποιες ιδέες επί των οποίων βασίστηκε το ευρωπαϊκό κεκτημένο ήταν καλές πιο πολύ για την εποχή κατά την οποία είχαν αρχικά διαμορφωθεί κι όχι για τις μέρες μας, όπου οι έννοιες εθνικότητα, εθνική συνείδηση και πατριωτισμός έχουν λοιδορηθεί αρκετά, οδηγώντας, πολλές φορές, σε κρίση έθνη με αμφίβολης προέλευσης εθνική ταυτότητα. Η παραχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας, στο βωμό της γενικής σταθερότητας και η αναγνώριση της περιφέρειας ως βασικής δομικής παραμέτρου της Ενωμένης Ευρώπης, ήταν αναγκαία όταν οι επιδράσεις της εθνικής ταυτότητας ήταν ισχυρές, ενώ, τώρα, τα πάντα κινούνται σε πιο χαλαρά επίπεδα, όσον αφορά τους πατριωτικούς δεσμούς. Αξίζει, όμως, να δούμε αν αυτή η διαχείριση μπορεί να εξυπηρετήσει σήμερα και μάλιστα σε μια περίοδο, όπου τα αιτήματα αυτοδιάθεσης δεν αφορούν μεγάλες πλειοψηφίες, αλλά περισσότερο τοπικές μειοψηφίες ευρύτερων εθνών. Χαρακτηριστικό είναι το πρόσφατο παράδειγμα με την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας, από την Ισπανία.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η έγκυρη διαδικτυακή ιστοσελίδα «iefimerida», στις 27 Οκτωβρίου, σχεδόν ταυτόχρονα, το καταλανικό κοινοβούλιο κηρύσσει την ανεξαρτησία της περιφέρειας και η ισπανική Γερουσία δίνει το πράσινο φως στην κυβέρνηση να θέσει υπό κηδεμονία την Καταλονία. Συγκεκριμένα, το κοινοβούλιο της Καταλονίας ενέκρινε ψήφισμα που ανακηρύσσει την περιφέρεια «ανεξάρτητο Κράτος με τη μορφή Δημοκρατίας». Το ψήφισμα ζητά από την καταλανική κυβέρνηση να διαπραγματευθεί την αναγνώρισή της στο εξωτερικό.  Η πρόταση πέρασε με 70 ψήφους υπέρ, 10 κατά, ενώ υπήρχαν και δύο λευκά. Η αντιπολίτευση απείχε από την ψηφοφορία, καθώς βουλευτές του  Σοσιαλιστικού (16), του Λαϊκού Κόμματος (11) και του κόμματος των Πολιτών (Ciudadanos) (25), αποχώρησαν από την αίθουσα προτού ξεκινήσει η ψηφοφορία, σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Η αποχώρηση αυτή, επί της ουσίας δεν αφαιρεί την πλειοψηφία των 70 ψήφων στους 135 βουλευτές του τοπικού κοινοβουλίου, αν όμως προστεθούν οι 50 αποχωρήσαντες στου 10 αρνητικά διακείμενους βουλευτές η πλειοψηφία γίνεται 70 έναντι 62 και καθίσταται εξαιρετικά οριακή. Όπως αναφέρει το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Reuters», η «αμφισβητούμενη» αυτή ψηφοφορία ενδέχεται να κηρυχθεί παράνομη από το συνταγματικό δικαστήριο της Ισπανίας. Η ισπανική Γερουσία ψήφισε να περιοριστεί η αυτονομία της Καταλονίας και ο πρωθυπουργός Ραχόι ανακοινώνει την αποπομπή του προέδρου της Καταλονίας, Πουτζδεμόντ και της κυβέρνησής του, ενώ το καταλανικό κοινοβούλιο διαλύεται εν αναμονή της ανανέωσής του μέσω των εκλογών που προκηρύχθηκαν για την 21η Δεκεμβρίου.

Όλα αυτά, ενώ στην Ευρώπη ελλοχεύουν μια σειρά από επιμέρους αποσχιστικές επιθυμίες και τάσεις που περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να εκδηλωθούν. Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν» (Guardian) τάσεις αυτονόμησης ή και  ανεξαρτησίας έχουν εκδηλωθεί (με κάποια σοβαρή εκπροσώπηση) στις παρακάτω περιοχές της Ευρώπης. Στην επαρχία Ίστρια που καταλαμβάνει περιοχές της Κροατίας και Σλοβενίας, στη Μοράβια, περιοχή της  Τσεχικής Δημοκρατίας η οποία εξακολουθεί να θεωρείται ως μια συγκεκριμένη περιοχή με τη δική της ταυτότητα, στην Άνω Σιλεσία της Πολωνίας όπου περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι δήλωσαν την ταυτότητα της Σιλεσίας στην πολωνική απογραφή του 2011. Παράλληλα, τα νησιά Φερόε αναφέροντας γλωσσικές και πολιτιστικές διαφορές καθώς και τα 900 χιλιόμετρα που τους χωρίζουν γεωγραφικά από τη Δανία, επιδιώκουν πλήρη ανεξαρτησία ως κυρίαρχο κράτος. Μια από τις πλουσιότερες περιφέρειες της Ιταλίας, η Λομβαρδία θέλει μεγαλύτερη αυτονομία από τη Ρώμη. Πολλοί ψηφοφόροι της περιοχής αυτής, όπως και του Βένετο, πιστεύουν ότι οι φόροι τους πηγαίνουν στον φτωχότερο νότο αντί να συμβάλλουν στις τοπικές επενδύσεις. Επιπροσθέτως, προωθώντας μια ξεχωριστή τοπική κληρονομιά, πολιτισμό και γλώσσα, διάφορα κινήματα στη Σικελία της Ιταλίας επιδιώκουν μεγαλύτερη αυτονομία, όπως (με διαφορετική αφετηρία) επιδιώκει και το Νότιο Τιρόλο.

Την ίδια στιγμή στη Γαλλία το εθνικιστικό κίνημα της Κορσικής επιδιώκει μεγαλύτερη αυτονομία για το νησί από τη δεκαετία του 1960, και ακολουθεί και η περιοχή της Βρετάνης. Η Βρετάνη έχει μια ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα και η περιοχή θεωρείται ένα από τα έξι Κελτικά έθνη μαζί με την Κορνουάλη, την Ιρλανδία, τη Νήσο του Μαν, τη Σκωτία και την Ουαλία. Δημοσκόπηση του 2013 διαπίστωσε πως το 18% των Βρετόνων υποστηρίζει την ανεξαρτησία, ενώ το 37% δήλωσε ότι περιγράφουν πρώτα τους εαυτούς τους ως Βρετόνοι. Στο Βέλγιο η Φλάνδρα,  η πιο ευημερούσα και κυρίως ολλανδόφωνη περιοχή στο βορρά έχει από καιρό αναζητήσει αποχώρηση. Στη Βαυαρία της Γερμανίας μια δημοσκόπηση του 2017 υποδηλώνει πως ένας στους τρεις Βαυαρούς τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας. Η Σκωτία, ένα από τα τέσσερα Ηνωμένα Βασίλεια της Μεγάλης Βρετανίας, άρχισε να επιδιώκει κυριαρχία στα μέσα του 19ου αιώνα. Περισσότεροι από το 84,5% των ψηφοφόρων της Σκωτίας ψήφισαν σε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας το 2014, με το 44,7% να τάσσεται υπέρ και το 55,3% κατά. Ένα ακόμη δημοψήφισμα είναι πολύ πιθανόν μετά την απόφαση για έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το τρίτο από τα τέσσερα βασίλεια, η Ουαλία, είχε ένα κίνημα ανεξαρτησίας από τα μέσα του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, πάνω από το 40% των ψηφοφόρων της Ουαλίας ζητούν περισσότερες εξουσίες για τη συνέλευση, ενώ περίπου το 25,5% τάσσεται υπέρ της πλήρους ανεξαρτησίας.

Πού μπορεί να οδηγήσουν τέτοιες κινήσεις, τη στιγμή, μάλιστα, που η επιβεβαίωση της εθνικής ταυτότητας προβάλλει από πολλά κράτη ως απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης, τόσο εξαιτίας των πιέσεων που δέχονται από γειτονικές χώρες (όπως τα Σκόπια που πιέζονται από Βουλγαρία, Σερβία και Αλβανία) αλλά και των αθρόων εισροών πληθώρας μεταναστών; Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι και προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία τοποθετήσεις κορυφαίων αναλυτών όπως του αμερικανού Ρόμπερτ Κάπλαν ο οποίος, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» στις 15 Οκτωβρίου, τονίζει: «πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε τον πόλεμο, διότι μόνον έτσι είσαι σε ετοιμότητα και παραμένεις ταπεινός». Η προσμονή ενός πολέμου, όμως, οδηγεί περισσότερο σε αγριότητα παρά σε ταπεινότητα. Αν οι άνθρωποι επιθυμούν την ειρηνική συμβίωση, δεν έχουν παρά να αποφασίσουν ότι θα πρέπει να συνυπάρχουν, ανεξάρτητα από τις όποιες επιμέρους διαφορές τους.

Source: Arta News

Previous Article

Πανελλαδικός Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμός 2017

Next Article

Στη Διάσκεψη των Παράκτιων Περιφερειακών Πολιτικών της Ευρώπης συμμετείχε η Περιφέρεια Ηπείρου

Σχετικά άρθρα